Jan's monthly columns called Akkerpunctures as published in
the Dutch guitar magazine 'Gitaar plus'. (Only in Dutch).

D ‘Jan’gologie.

De invloed van Django (ja die!), als ik er goed over nadenk, is toch niet te onderschatten.
Hij heeft niet alleen de zigeuners, maar toch ook veel boerenmensen een hoop nagelaten om over na te denken en te spelen. Ja, zelfs een toekomst geboden aan miljoenen mensen, zonder dat hij zich daar misschien bewust van was. En dat allemaal met de handicap van twee missende vingers!

Ik bedoel te zeggen, dat zonder hem Europa op gitaargebied in de twintigste EN éénentwintigste eeuw helemaal geen eigen gezicht heeft, althans een gezicht waar je je muzikaal niet voor hoeft te schamen. Op natuurlijk een paar flamengospelers na, maar dat zijn toch ook wel een beetje harmonische warhoofden, waar ik overigens ook heel erg van hou.
En dan zal er wel een handige melkmuil zijn, die anno domini 2002 zingt, dat je het allemaal niet kunt meenemen, etc., om als excuus door te ouwehoeren over een ouwe boom in de wei met peren of zo! Niks verkeerds mee, maar mij verveelt `t, net als een lullig verhaaltje over veertig licks in zestig jaar.

Het maakt natuurlijk geen moer uit in deze tijd of je smaak hebt of niet of dat je goed en authentiek kunt spelen, want daar zijn er gewoon te weinig van. Het is uiteindelijk een markt, waar degene die het hardste gilt en een beetje zijn verstand op een rijtje heeft, snel door krijgt, dat datgene wat hij staat te doen meer kan aanslaan. Buiten de business om snapt iedereen dat wel, maar er hangen teveel domme zakelijke mensen (zo word dat door de business gezien) rond, die kunnen beslissen. Lopen ze dan één goede muzikant tegen het lijf, dan lopen ze er aan voorbij. Daar valt natuurlijk minder aan te verdienen, dan aan een van die brulapen. Daar lopen er zes miljard van in de rondte, en die kunnen dat allemaal even goed of slecht (hangt er vanaf hoe je `t ziet, niewaar). Eh, wel op een paar in Idols na, maar goed, who gives a fuck!

In deze industrie maakt het niet uit wat je kent, maar wie je kent, mits je tenminste heel beroemd wil worden. Kijk maar naar die mesjokkene makreel van vroeger, Flipper heette `ie, en het kan nog gekker, zoals Jomanda, om over de rest maar te zwijgen. Toch geen wonder dat de wereld naar de kloten gaat.
Ik bedoel hiermee te zeggen, dat Django boven iedere verdenking staat als het gaat om alle grolletjes of wat voor spuitjes of snuifjes, zonnebrilletje of Jackson die met zijn lul in een spin is getrapt. Dat was vanochtend, op de dag van Sinterklaas! Het haalde de VOORPAGINA van de TELEGRAAF MENEER !!!!

Met Django gaat het namelijk om wat de man heeft gespeeld c.q. neergezet. Godzijdank heeft iemand met verstand een knop van een bandrecorder op tijd ingedrukt, zodat we er nog wat van kunnen leren. Tot mijn grote genoegen hoorde ik pas geleden nog het stuk Django, geschreven door John Lewis van het Modern Jazz Quartet, in een uitvoering van John Mc Laughlin. Hij speelde precies zoals ik een melodie speelde 30 jaar geleden. Ook het geluid vertoonde veel overeenkomsten, en daar ben ik nog steeds -mag ik toch wel zeggen- een beetje trots op. Jammer van een paar culturele stuiptrekkingen uit de Lompoc Bugle van Hare Krishna in het middenstuk, maar voor de rest ‘dik in oirde’.

Van Django heb ik geleerd een melodie te spelen. Je leert dat als je naar het spel van de man luistert. Bij toeval kom ik in muziekhandel De Brug in Monnickendam terecht, want d’r lag weer `s een kop van een van mijn gitaren af, en wat ontdekt mijn lodderig oor!!!!!!.....
Een Maccaferri kopie, gebukt onder de titel ‘Gitane’. Prachtig! Die had ik zelf ook kunnen bedenken. Ik heb heel wat van deze gitaren in mijn handen gehad, en dit was er duidelijk ook een. Recentelijk nog tegen een echt niet misselijke Maccaferri uit 1929, roundhole van Sören Venema van Palm Guitars, aangelopen, maar deze gitaren gaan weer gebukt onder een prijs, waar een peerd de hik van krijgt. De Gitane daarentegen is precies wat een beginner, zoals ik, nodig heb om in de wereld van Django binnen te stappen. Om ‘t zo maar eens te zeggen, namens de bedrijfsbond voor kansarme snarenplukkers in de orde van de Oranje Bomenzingers.

Groeten

Jan Akkerman

P.S. Django verkoopt postuum per jaar toch nog effe meer dan 600.000 CD-tjes.
Kijkt u ook even mee, heren van de A&R of P.R. of Record Executive afdeling. Het wordt weer tijd voor een echte muzikale klapper. Je weet maar nooit!

Vorige Akkerpunctuur