Jan's Akkerpunctuurs (13)

 

Jan's monthly columns called Akkerpunctures as published in
the Dutch guitar magazine 'Gitaar plus'. (Only in Dutch).

Zo accu beneden, zo puncture boven.

Klein verhaaltje

Zeedijk/Nieuwmarkt 10 november 2005 Amsterdam, Schitterend zonnig weer echt bijna buitenlands, alle terrasjes vol en ook al een paar met het kijkglas vol bij café “het Zonnetje” maar dat hoort erbij.
Ik was er al héél lang niet meer geweest, totdat de hoofdredacteur op, het lumineuze idee kwam om ons even te laten masseren. Ik wist in ‘t begin niet goed wat ik hier nou weer van moest denken, want voordat je het weet zit je in een wolwinkel.

We lopen een tent binnen, checken even in en konden gelijk onder het mes, trap op en ik kijk nog even om en zie een autoaccu staan onder aan de trap. Ja kijk, dat vráágt om cognitieve resonanties (zoek dat maar even op)
Zonder te overdrijven mag ik wel zeggen dat ik als jongen héél vaak daar heb rondgehangen én later in de R&R jaren veel op de Ouwezijds ‘s nachts rondhing in bars etc. en me daar ook volledig op z’n plaats voelde. Vlak om de hoek geboren van de snoepwinkel om zomaar te zeggen.
Je kwam er ‘s nachts van alles tegen, zelfs een ex-drummer die ‘s nachts vaak een half kippetje ging halen (hoe kom je d’r op om 4 uur, maar je zult maar geil zijn). Maar goed de schoorsteenveger doet ’t ook, dus waarom hij niet.

Ik kan me nog herinneren dat ik een keer bij dame, want dat zijn het heus wel, thuis belandde en die ‘t al gauw warm kreeg en in d’r blote kont een plaatje van Charlie Parker opzette en zich neervlijde in een zacht crème pluche stoel, nah, dat vond ik wel wat hebben. Ik bedoel, dat hééft wat. Vooral ook omdat een vrouw naar Parker luistert, nog mooi ook, ik ernaast, zij in d’r blote kont, hoe te gekker wil je ‘t dan nog hebben..... op die leeftijd.
Ze vond dat ik meer moest luisteren, want ze had dát ook in mijn spel gehoord, die drive dan. Dat klopt wel, want ik heb Parker altijd mooier gevonden dan Coltrane, óók schitterend, maar ik vind de sound van een alt veel mysterieuzer en Parkers frasering en timing helderder dan van wie dan ook. De enige die dat ook kan is Cannonball Adderly, waar ik ook nog steeds fan van ben. De rest vindt niks uit en doet na.

Maar goed, nu komt de clou. De dame in kwestie was donker en had een zwart poedeltje ‘Fifi’ heette die hond, en ik bleef maar denken dat die poedel van d’r nog steeds op schoot zat.
Ik bedoel, toen groeide er nog gras op de snelweg.
Ik heb toen haar hele collectie meegekregen en tot op de dag van vandaag nog plezier van. Kijk, dat kan alleen dáár.
Kortom, we werden keurig gemasseerd. Nicky door een pezige, Thais aandoende Kungfu meester en Ik door een struise Chinese dame die op een gegeven moment op me ging staan en ik dacht echt dat ‘t licht uitging, ‘t viel mee, maar je gaat er wel rare verhalen van typen..
Ik heb zoiets ook wel eens in St. Louis meegemaakt. Maar die ging in plaats van op me staan, op me liggen zodat ik dacht dat het licht echt uitging. Maar met een flesje Jack Daniëls in je mik zie je wel meer rare dingen, of zoals in dit geval dus niet.
Maar als ik dat allemaal ga neertypen, krijg ik hetzelfde als Dizzy Gillespie die na 50 jaar huwelijk het ook nodig vond om z’n autobiografie op te schrijven. Zijn vrouw leest dat boek “To be or to bop, that’s the question”...... en schopt hem zó de deur uit en vraagt echtscheiding aan waar ie tot z’n dood last van heeft gehad. (Vuile smeerdeken etc.)
Ik vind eigenlijk ook ,dat ik een veel betere biografie verdien dan wat die zeikerd van een Engelse douanebeambte van mij begrijpt en over mij heeft zitten kliederen in z’n drift zonder wat te vragen. Ja toch!

Zomaar

Ben Brouwers is een heel goeie folkgitarist en eigenlijk de uitvinder van de Harry Sackzozie Gtaarstijl, heeft me in, ik meen, in ‘91 een Lowden Gtar cadeau gedaan.
Waardoor ik, gek genoeg ook de hoofdredacteur van dit blad door heb leren kennen en maandelijks m’n naam, met plezier, te grabbel gooi en eigenlijk samenvallend met het Rosenberg trio ook weer akoestisch (oftewel steelstring) door ben gaan spelen. Mede daardoor ga ik in het nieuwe jaar met een spiksplinternieuwe theatertour op de proppen komen met akoestische muziek maar dan met sequencers en synthesizers (Open Labs). Geloof me of niet, maar het klinkt authentieker, juist met die ritmemachines, dan ik zelf dacht. Dus daarom dit korte stukje over Ben, die weinig Gtar meer speelt, wat eigenlijk bloedzonde is, dus ik zou zeggen:”Ben, doe weer eens wat”! Doe een interview met Nicky en ga weer spelen man.

Grts,

Jan Akkerman

Vorige Akkerpunctuur