Jan's monthly columns called Akkerpunctures as published in
the Dutch guitar magazine 'Gitaar plus'. (Only in Dutch).

Akkerpunktuur.

Het is iedere keer weer een (z)waar genoegen om maar weer es wat te schrijven over mijn wereldje.
Alles is zo vlug weer voorbij. Zo ook een optreden in de Russische ambassade met tenor saxofonist Igor Butman (ja, ik weet 't, maar de naam past wel in het artiestenbestand van Nederland).
Wat niet wegneemt, dat de man wel kan toeteren en niet alleen de Parker lickjes van het conservatorium alhier, maar nog een heleboel meer van zichzelf. Kijk, dat is spekje voor het bekje!

Kwam zó uit Moskou binnen, en meteen die wurtel aan de bek en slobberen maar, én goéd! Ik hoop, dat ik weer eens met hem speel. Dat zal ook zeker gebeuren, want hij heeft een nachtclub in Moskou, dus dat komt wel goed.
Men had een tent gemaakt in de tuin van de ambassade. Het feest kon beginnen. Het bleek de eerste dag van het Russische carnaval. Dat vieren ze, én hoe!

Toen we in het aanliggende pand zaten als kleedruimte kreeg je meteen het idee, dat je niet in Nederland was. Alles in het Russisch, waar ik toch al geen zak van begrijp, maar absoluut geen belemmering vormt voor de muziek. Dus het zaaltje (de tent dus) liep vol, en als laatste natuurlijk de baas van de Nederlandse bank, de heer Wellink die, omdat hij te laat was, recht met z’n koker voor een speakerkast werd geplaatst. Hierdoor zat hij constant met een vinger in z’n oor.
Kijk zo kom je aan je slechte naam. Iedereen genieten, want het klonk werkelijk fenomenaal, maar als je met je hoofd letterlijk in speaker wordt geduwd dan word het vanzelf minder leuk. Wat ik wel sportief vond, was dat hij een dag erna in de Telegraaf zei, dat het een beetje stevig was, maar dat `ie de muziek prachtig vond. Top! Dat is een kerel. Gewoon de consequenties voor lief nemen, als je te laat komt.

De aartsbisschop van de Russische kerk was ook nog ingevlogen (ben zijn naam helaas kwijt) met zo’n zwarte jurk aan en een rode muts met een gouden vliegtuig erop. En zoals een goede Rus betaamd, wist `ie ook meteen de weg naar de whisky te vinden; om het ijs een beetje te dooien, om zo te zeggen.
Hij was in het begin een beetje stug, maar na het concert moest hij met mij op de foto, wat helemaal ‘geen probleem voor mij’ is. Amicaal legde hij zijn hand op mijn schouder en om hem een beetje te kietelen zei ik: “No business like showbusiness” De kiek zag er uit of we al jaren vrienden waren. Nah, mooi toch!

Later stond ik met een Hindoestaanse dame te praten, waar steeds een vervelende Fries met zo`n rood brilletje (om maar te laten zien dat `ie echt rood was, dus pro PvdA) door heen stond te lullen. Hij deed van alles om maar indruk op die dame te maken. En maar zeiken: “Ik was in de Seventies één van jouw allergrootste fans.” Wel in het Engels natuurlijk, anders verstond die dame het niet. En het draaide er toch allemaal om maar indruk te maken.
En ik maar terug zo van in m’n beste Engels: “Really?” En hij weer: “Yéééés!!” Toen ik weer: “Zó - Poeh!” (zout toch op man).
Die dame wilde gewoon even met mij kletsen over, hoe ik aan de titel van één van mijn nummers The Zebrah kwam.

Ik dacht nog: “Kan ik dat hier wel maken?”, maar besloot het haar toch maar uit te leggen. Het verhaal gaat over een failliete boer, die een kinderboerderij was begonnen, wat ze al een prachtig gegeven vond. Hij had besloten als attractie een Zebra te importeren, om het geheel een wat je noemt een exotischer aanzicht te geven. Die zebra word losgelaten tussen al die andere beesten en na een dag verveelt `ie zich al rot. Hij schiet een kip aan en vraagt `m: “Wat doe jij hier zo`n beetje de hele dag?” Die kip legt uit: “Nou, een beetje krabben in de grond en beetje tokken, dan weer is een eitje breien, dan ff onder de haan, eigenlijk iedere dag hetzelfde.” Zelfde met het varken, de geiten, de schapen, de koeien, enz. De zebra vond al die verhalen geen reet aan (raar beest). Ineens ziet hij een knoert van een knol staan (hoe heet zo`n beest ook alweer, oh ja, een hengst). Hij eropaf: “Hééé, wat doe jíj hier eigenlijk?” Die knol kijkt ‘m aan en zegt: “Als jij nou ff je pyjama uittrekt, zal ik `t even voordoen!”
De dame schiet in de lach met de mededeling: ‘I'll never forget this`, aanleiding voor die Fries om met z’n dronken reet meteen weer over d’r heen te gaan hangen. Tijd voor een snel afscheid, zo van:
“I know It`s too lonely at the top - but it`s too busy at the bottom.”

Mooie titel voor m'n nieuwe Engelse tour in mei.

Jan

Vorige Akkerpunctuur