Jan's Akkerpunctuurs (19)

 

Jan's monthly columns called Akkerpunctures as published in
the Dutch guitar magazine 'Gitaar plus'. (Only in Dutch).

Guitaristas!

Hè, hè, ik heb volgens mij last van metaalmoeheid. Ouderdom komt met gebreken zeggen ze wel eens, maar of dat nu het geval is, weet ik niet, aangezien het werkschema de afgelopen maanden ver boven het gemiddelde lag.

September:
Tour door Japan, dan 1 week ertussen, daarna Syrië, slechts 1 dag ertussen, dan naar Zuid-Amerika met pianist Mike del Ferro, wat overigens een genot was. Man, die kan wel spelen en ook de niet te versmaden bassist en drummer uit Brazilië, maar daarover later meer. Toen weer terug met 1 dag ertussen en eindelijk die gig gedaan met m’n eigen topband bestaande uit: Wilbrand Meischke op bas, Papa Coen Molenaar op keys, Marijn van den Berg op drums en natuurlijk onze onvolprezen Neil Denholm voor het geluid, die me al van menige sonische ondergang heeft weten te redden, WAT een riante club kerels, waarmee je zo de bush een maand of 4 in kunt gaan en er daarna ook weer levend uitkomt.

Japan was een makkie vergeleken met Syrië. In die zin dat in Japan de P.A’s etc. zo top is geregeld dat je er in principe zo op kunt inspelen, zodat bijvoorbeeld de eerste bootlegs al op de markt liggen die beter klinken dan het origineel, dat nog moet uitkomen, bij wijze van spreken.

Oktober:
Nee, dan was het Midden-Oosten wel een ander verhaal. De eerste optredens waren echt kunst- en vliegwerk, maar ontzettend gelachen, omdat het toch geen zin heeft om je druk te maken om dat soort dingen. Iedereen lult in het Arabisch/Engels genoeglijk langs elkaar heen,echt fantastische mensen, want iedereen doet verschrikkelijk z’n best om alles te laten draaien. En dan komen er toch een paar geesten uit de fles, waar niemand technisch iets van snapt, tot Neil 2 minuten voor het concert een schop tegen de mixer aangaf en alles werkte, nog niet helmaal goed maar het werkte! Ik speelde op een ‘buizen’ twin reverb (Fender) waar, volgens mij, Keizerin Sissi nog door gezongen had, zo microfonisch waren die buizen, van ouderdom.
Ik had m’n rekje meegenomen met de Pod live xt + sequis motherload speaker sim,. Met het podje was weer gesmeten in het vliegtuig, dus dat deed het de eerste avond niet. De volgende dag opengemaakt en ja hoor: weer een multi-connector los en daarna deed ie het weer. Hetzelfde overkwam me in Engeland en daar ben ik toen naar de fabriek gereden om dat stomme ding vast te laten drukken. Ik heb helaas geen tijd op het moment, want anders had ik allang voor m’n stagesetup die TC Electronics aangeschaft. Daar komt bij dat Line 6 je nog laat barsten, ook als je stuk staat in het buitenland. In een Arabisch land als Syrië kan ik nog inkomen, maar in Engeland?!

Wat me op de idee brengt dat het westen wel een heel gekleurd beeld heeft, mede door het zooitje schorem wat hier rondloopt, van de mensen daar. In de zaal in Aleppo of Damascus zaten er gewoon dames met of zonder hoofddoek mee te swingen op de muziek meneer, alsof er geen links of rechts bestond, en mooi! Ik vind dat hoofddoekje wel wat hebben. Ik bedoel, ze komen van over de hele wereld naar Johannes Vermeers ‘Meisje met de parel’ kijken, die ook zo’n hoofddoekje om heeft. Nou er lopen er daar miljoenen van in de rondte. En even mooi, sommigen iets minder, maar goed die heb je hier ook.

November:
Tour door Zuid-Amerika
De trut, aan de balie van de KLM op schiphol, deed al het ergste vermoeden: 540 dollar overbagage voor m’n zwarte Les Paul. Ik zei dat ik dat nog nooit had meegemaakt en dat ik geen muzikale terrorist was en zo, maar bijvoorbeeld met Royal Jordan Air (ik ben ook een Jordanair) zo in de eerste klas mee mocht en eigenlijk over de hele wereld zo’n beetje. Neen, dat kon niet, met dat truttenbekkie. Ik keek naar Marian, m’n liefde, die me altijd naar schiphol rijdt en dat niet alleen ...ook weer terug. (Ik mag zelf niet rijden volgens haar). ‘Neem maar weer mee naar huis, ik neem alleen m’n Lowden wel mee.’ ‘Is goed,’ zei ze, maar hoe doe je dat dan?’ Ik weer: ‘komt goed, maak je niet druk.’ Afijn, om een lang verhaal kort te maken ‘ik zaag m’n benen af!’

Met Mike (del Ferro) naar La Paz in Bolivia, alwaar de eerste excrementen van onze artisticiteit zouden worden losgelaten op de aldaar aanwezige meute. De mare had zich al via het nieuws door heel Zuid Amerika verspreid dat de heer Juan Akkerman een Les Paul nodig had, omdat een trut aan de balie van de KLM hem dat had geweigerd. Nou van Bolivia tot aan Argentinië stonden er Les Pauls klaar uit alle mogelijke uithoeken van dat gigantische continent. Wat een fantastische mensen! Ik had drie top musici aan m’n zij: Mike del Ferro op vleugel /keyboards, Marcio Villa Bahia op drums en Ney Conceição op bas, niet onbekend onder de liefhebbers en ook nog eens ontzettend aardige mensen.
‘s Nachts sambascholen bezocht in Salvador en Sao Paulo, waarvan je uitgebreid verslag vindt op blogspots etc. Hier is de belangrijkste.

In Buenos Aires tangotenten bezocht, waar ik een orkest heb gezien dat ik nog nooit gezien en gehoord had en waar ik ook volgend jaar concerten mee wil doen door heel Zuid-Amerika.

Ik hoop, dat ik de tijd kan vinden om de Akkerpunctuurs te kunnen blijven maken, maar goed, er is altijd nog Skype om de hoofdredacteur en iedereen op de hoogte te houden.

Nog een heel erg leuke:
In Buenos Aires liep ik iedere dag naar het theater, langs een hoerentent vlak naast het hotel.
Ik was al een paar keer door een paar jonge dingen aangehouden met de spruiten recht vooruit. ‘You’re lady killer, you’re not from here?’ Ik: ‘No babe, I’m not a ladykiller, they always tried to kill me!’ Zij weer: ‘No! Whe’re you from?’ Ik weer: ‘Holanda, I’m a musician.’ Zij weer: ‘Oh, that’s boring, you need a massage!’ Ik weer: ‘No babe, I suffered enough as a child’ enzovoort. Tot we diezelfde avond gespeeld hadden en de volgende dag de kranten vol stonden met Juan Akkerman & Banda, helemaal te woepie of zoiets, wat ze leuk of mooi vonden, want zo zit het daar wel, alle dure praatjes ten spijt.

Dus de volgende dag liep ik weer langs die hoerentent op weg naar de Avenida Florida, de mooiste winkelstraat van Buenos Aires, en ja hoor: daar stonden de dames weer.
Er was al een beetje vriendschappelijke band ontstaan, omdat ze wel doorhadden dat ik nergens op uit was (moet trouwens ook in de krant, maar zo is het). De tantes op hoge hakken achter mij aan ,met spruiten er half uit, want het was er nogal warm en eerlijk is eerlijk... dat is best lekker. Luidkeels roepend: ‘Juan we love you, we’re your biggest fans!’ Mensen op straat lachten en applaudisseerden, want die hadden de krant blijkbaar ook gelezen. Kijk, op zo’n moment ben ik best trots op mezelf, vraag me niet waarom.

Buena Vista,
Juan Akkerman

 

Vorige Akkerpunctuur