Jan's monthly columns called Akkerpunctures as published in
the Dutch guitar magazine 'Gitaar plus'. (Only in Dutch).

YO! (Sprak de dyslectische gitaar rabbi).

Het romantische idee, dat je geen noten kunt lezen, is wel leuk, maar er zit een mankementje aan, namelijk dat je niet in een boek over fietsenmaken hoeft te, of moet gaan lezen, voordat je ’t wiel weer probeert te “heruitvinden”.

Charlie Parker las EN schreef zijn eigen composities. Zo uit z’n blote hoofd met of zonder “Schpritz” van Nobo en studeerde zich ’t lazarus op harp etudes & Bach. Hij ging dus in die tijd door het leven in de “U NAAIT ’T STEEDS of America” als een achterlijke, zwarte man.

Toen ik begon te spelen, kon ik ook geen noot schrijven of lezen, zo groot als het GAK gebouw in Amsterdam. Dat is eigenijk ook nooit goed gelukt, op oude luit tablatuur na, en daar heb ik ook niks aan in deze tijd. Pure tijdverspilling! Maar ik vind het juist lekker om me met de zin van die onzin bezig te houden.

Oh ja, ik moet wat over gitaren schrijven, lukt nooit! Ik weet wel, dat als ik er iets over schrijf, ze hem ook meteen gaan bouwen en bovendien je fiets meteen meenemen (en dat zijn niet alleen maar onze oosterburen).

Maar als ’t toch moet, dan heb ik het over m’n oude Johnny Smith, die ik nu prakties elke dag bespeel, nieuwe cd hè (Jazzah et moi), dus ik moet veel spelen.
Ik kocht hem ooit in Boston bij “Wurlitzer’s”. Ik was bezig met een LP, Jan Akkerman 3, waar in Holland de basis was opgenomen met Bruno Castellucci op drums, Gene Santini op basgitaar en Peter Schön op keyboards. Michael Gibbs wou de arrangementen doen. Hem moest ik van de Berkeley’s school of Music in Boston ophalen, waar om de hoek die gitaar hing.
Om op dat lezen en schrijven terug te komen. De raarste gewaarwording vond ik, dat ik uit diverse leslokalen mijn muziek, van de vorige productie met Michael G., als studie materiaal terughoorde!
Ik, die nog nooit EEN noot (ik kan het gewoon niet opbrengen) op papier heeft gezet.
Kejje nagaan, wat dit voor me is, dat typen. Maar waar onrecht geschiedt, mot weerstand geboden worden, niewaar?! (alleen voor insiders).
Goed, dat ding hing om de hoek voor $1648. Dat getal sprak me aan. Waarom? Geeeeeeeeen idee.
Ik had $2000 bij me, dus dat was goedkope hamburgers bikken in L.A. (Lullig Amsterdam) 2.30 Dollar voor een ‘Jack in a box”, drie weken LANG en ontbijtje op de kamer. Zat ‘r bij in. Toendertijd wist ik niet eens wat een creditcard was. Het leven was simpel. Altijd meteen vangen, en de volgende dag op, maakte niet uit hoeveel.
Ik heb toen en stuk ingespeeld, dat heette She’s So Divine, en bij God, ik zat toen aardig in de groupies, die dame dacht echt, dat het voor haar was. Het zegt meer iets over mijn verhouding met deze Johnny Smith dan met die dame. Luister er nog maar eens naar. Toen klonk dat ding al waanzinnig!

Ik heb de laatste tijd vaak met de Rosenbergs gespeeld en op het kamp waar Stochelo woonde, een paar mensen leren kennen, die je niets hoeft wijs te maken over hoe zo’n ding akoesties electries moet klinken, die J. Smith dus.

Wat ik overigens nog nooit uitgebreid in zo’n speciaal gitaristenblad heb zien behandelen, wel de ondergang van de gitaarheld, met een foto van Anouk voorop, geloof ik, is mijn lichte aanvaring over gitaarhelden en god weet, dat ik niks met popgitaarhelden heb en dat vaak verkondig. De jongens van het betere breiwerk waardeer ik veel meer, dan al die ex-crementen van door dwarsliggende keutels gekwelde flapdrollen bij elkaar. Daaraan toegevoegd, als geintje, dat ook die betere jongens alleen maar aan één ding denken: ‘die grote ster’ voor de deur.
Maar goed, alle genieën denken hetzelfde, zei iemand laatst. Daar hou ik me dan maar aan vast.

Andere brug erop met een “Big Tone” (oud element uit de jaren 50) door Frank Reykers, werkt tegenwoording voor Catalyst, ingebouwd en nu klinkt ‘ie precies als Django. Een goede akoestische gitaar doet dat toch wel, maar met dit verschil, dat er op de Johnny Smith ook nog een origineel element zit. Zo krijg ik het beste van twee werelden. Voor een volledige beschrijving, en alles wat Marcus van Engelen, de gitaarexpert van muziekwinkel De Brug uit het dorpje Volendam er nog aan toegevoegd heeft, kun je op mijn en zijn website onder Waterland Guitars nog een rustig nalezen.

Ik vind het nog moeilijker om over gitaren te gaan zitten eikelen, van dat knopje DAAR of zo, en dat nekje glijdt toch zo fijn van die Fender uit 1956, met dat fraaie pookje dat er zo achteloos bijbungelt. Om maar te zwijgen van het gepolitoerde topzadel.
Kijk, dat bedoel ik nou. Ik zie het als iets persoonlijks.

Doei! Jan Akkerman
 

Vorige Akkerpunctuur