Jan's Akkerpunctuurs (21)

 

Jan's monthly columns called Akkerpunctures as published in
the Dutch guitar magazine 'Gitaar plus'. (Only in Dutch).

Akkerfranktuur

De Frankfurter Messe was wel een feest van herkenning. Ik zat op de stand van Saga samen met nog een Gtarist, die gebukt ging onder de naam Lulo Reinhardt en óók een Gtar had ontworpen in de traditie van het model, waar zijn oudoom Django op speelde. Eindelijk was het dan zover dat deze Gtar werd voorgesteld aan het internationale publiek. Er was één probleempje. Dat was dat Lulo (ja, ik wéét `t) alleen maar flamenco speelde, tenminste dat zei hij. Hij zat alleen maar een beetje te lachen zo van: ‘wat moet jij nou met dat afgekloven gedoe’, dus pakte zijn eigen ontwerp, de Saga DG 255, en begon wat te dollen. Zogenaamd een beetje ploeteren op dat ding, maar het wonder geschiedde! Er sprong een Franse violist bij (Allo! Allo!) en een contrabassist,die ook echt alles contra deed (een kind kan de bas doen). Voordat ik het goed en wel doorhad, was het feest. Iedereen stond in en buiten de stand van Saga te dansen.
Lulo heeft wel gelijk, dat er een hoop Gypsy Swing groepjes de grond uitschieten. Zelfs ene meneer Peter Frampton, die precies hetzelfde verhaal opdiste - als ik een paar Editorials geleden schreef - over z`n Pipa, die ook Gypsy Swing speelde. ‘Django this and that, zus en zo’, etc. Daar zijn die Engelsen altijd wel goed in geweest, dat kopiëren van iemand anders z’n blues, wat dat betreft zijn het net apen, die net hun eigen klokkenspel ontdekt hebben. In al die stories over weet ik veel wat, zat er eentje tussen, die beweerde dat je alleen in een nachthemd van je opoe Gtar mocht spelen want anders was het niet ‘echt’ of ‘wáár’, over een aap, die net…gesproken. Wedden dat ‘ie ineens de Gypsy Jazz herontdekt!

Het is jammer,dat je als lezer mijn gezicht niet kunt zien met die grijns op me kop. Ik weet zeker dat je ook niet een strak smoelwerk kunt houden, als je echt snapt wat ik bedoel. Sommige mensen, die mij héél goed kennen, snappen echter precies wat ik bedoel met onze (inter)nationale grootheden in het achterhoofd… Horrekie Porrekie! Maar goed, daarvoor zit ik hier niet te typen.
Naderhand, toen ik Lulo wat beter leerden kennen, bleek het een hele leuke kerel te zijn. Hij zei, dat `ie toch erbij was gesprongen, omdat de lijnen die ik speelde nog nooit op dat gebied had gehoord en moderner en bluesier waren, dan wat er doorgaans in deze scene gespeeld wordt. Man! Ik voelde me gewoon trots op mezelf, zó!
Zelf is hij een meester op zijn instrument, maar dan meer aan de Flamenco kant, zonder dat `ie op z`n komaf wilde incasseren. Wat getuigt van durf, en niet wegneemt dat meneer Rhytm Gtar kan spelen als geen ander. Hij hield meer van slag spelen, oftewel begeleiden, dan van soleren, wat ik eigenlijk ook vind, omdat Rhytm Gtar net zo belangrijk is als soleren. Ik heb het altijd een kick gevonden, een dimensie aan muziek toe te voegen, wat me niet altijd in dank wordt afgenomen. Nah, `t is niet dieper. Tussen m`n handen en m`n hart ligt mijn Gtar, de Gitane ‘Modèle Jean Akkerman’.

Gute nacht Freunde… etc.
Jan

Vorige Akkerpunctuur