Jan's Akkerpunctuurs (22)

 

Jan's monthly columns called Akkerpunctures as published in
the Dutch guitar magazine 'Gitaar plus'. (Only in Dutch).

Akkerpunctuur

Zo, ‘t is weer tijd na alle tourperikelen.
Ik kreeg laatst weer ‘s een interview te lezen, waar m’n ex-collega’s zich uitlieten over mijn gitaarspel etc. Onder andere een gitarist die zich mag verheugen in internationale belangstelling door middel van een ex-groep, waarvan ik het onverdeeld genoegen heb mogen smaken, wereldberoemd mee te worden. Volgens de leider van het beroemde gezelschap kan hij de concurrentie aan met de groten der aarde. Mij dus (over smaad gesproken!!!). Wat mij deed denken aan een uitspraak van een toenmalige kennis en fabriekdirecteur van homeopathische geneesmiddelen in Friesland (Heiteland), waarvan ik de naam niet zal noemen maar die wel van onschatbare waarde voor mij was. Hij zei tegen mij: ‘Jan,geloof me, iedere boerenlul kan een kruiwagen vasthouden, maar je moet ‘m ook nog vertellen waar ‘ie heen moet!’

Vorige maand een akoestisch toertje door de UK gemaakt met een groot talent in m’n voorprogramma, Gareth Pearson; al eens eerder genoemd in een vorig epistel. Tijdens de toer rond Londen … kreeg ik bezoek van Patrick Eggle in de Half Moon in Putney: ‘Hey Jan, please can you try this instrument!’ En dat alles tijdens de soundcheck . Ik leg m’n Lowden terzijde, en krijg iets ongelooflijks moois in mijn handen gedrukt. Ik ging erop spelen en de sound was akoestisch niet te geloven. Ik plugde ‘m in, maar daarna klonk hij versterkt als een drol! Reden? Een L.R. Baggs-element, dat misschien in de huiskameratmosfeer ‘te woepie’ klinkt, maar voor het grote jongenswerk echt niet aan de eisen voldoet. Dus Patrick gevraagd om er een Highlander in te vogelen. Ja: ‘Als het ken vliegen, ken ‘t ook fladderen.’
Geen tijd meer om te checken, want eenmaal terug in Holland was er een presentatie voor Kees Dee’s Guitar Shop in Leusden, waar ik een paar uur eerder het verbeterde instrument van Patrick terugkreeg en gevraagd werd, hem te demonstreren. Zo kon ik ‘m en publique geheel en al testen. Zo gezegd, zo gedaan. Nicky, de onvolprezen redacteur van Gitaar Plus, pikte mij op samen met de zakelijke partner van Patrick, Robin King. Rijdt en route nog even quasi nonchalant (praktisch voor m’n deur) bijna iemand op het zebrapad plat. In een frituur op vier wielen, waarom zelfs ‘the Cops’ tijdens het passeren moesten lachen, maar daardoor ook zeer exclusief is, vind ik. Die van Nicky is betaald van z’n eigen centjes, snapt u! Een echte bluesmobiel, waarvan je door de voorportier de chauffeur de hand kunt schudden, dus zoals het hoort. En aan onze Engelsman, Robin dus, die me een paar uur later die Gtar zou overhandigen, de uitspraak ontlokte, nadat de man met een zwier om het zebrapad net gemist werd: ‘Nobody’s perfect, but this is ridiculous’. Tja, weet ‘ie veel.

Goed, na Peter Tiehuis, (ook niet misselijk) mocht ik rondom tien uur het podium op. Wat er toen gebeurde, weet ik niet meer zo goed, maar wel dat er op het verguisde Bose PA ineens de hel losbrak. Zo goed! Wat ook wel ‘s gezegd mag worden, al zeg ik het zelf. Kortom ik heb er een vriend bij!
Wat betreft deze Patrick Eggle, een Custom gebouwde Saluda: ik ben te horen en te zien met die Gtar op tour door Nederland, met o.a. Jan Kuipers, en nog een tweetal andere Nederlandse gitaristen en Amerikaanse gitariste, dat gebukt gaat onder de kop ‘Five Great Guitars’.
Dus jongens en meiden, Sinterklaas is ook maar een mens.

Jan

Vorige Akkerpunctuur