Jan's monthly columns called Akkerpunctures as published in
the Dutch guitar magazine 'Gitaar plus'. (Only in Dutch).

De god van Nederland.VAN WIE ? OOOH DIE!

Ik zit me voor te bereiden op een paar grote akoestische festivals in Great Britain rondom Lincolnshire en Newcastle. Samen met Neill, mijn technicus, die met bus en al zorgt dat mijn ouwe Triumph mee kan, lijkt het een hele onderneming. Het is al 25 jaar een droom van me om in Engeland motor te rijden, maar dan wel op zo'n authentieke Engelse reteknetter, oftewel aambeienschoffelaar. (die andere, iets met Harley, gaat een ietsie pietsie boven mijn begroting. Lipstick, gaat er nou eenmaal makkelijker vanaf) Het wordt dus toeren op de Triumph, absoluut een uitdaging. Datzelfde geldt voor het spelen, onder andere met Tommy Emmanuel, Gordon Gilstrap, Eric Roche en meer van die hoogwaardige tokkelaars.

In mijn dakkapel op de 3de verdieping ronkt en bonkt 't als nooit tevoren. Daar heb ik mijn studio gebouwd. Ben toch weer opnieuw gestart en lekker bezig aan een nieuwe CD, als Engeland geweest is, weer verder.

Na al die spanning rondom Fortuin en dat politieke getouwtrek, lach ik me werkelijk de tering om cabaretier Hans Teeuwen, die meer humor en brains in zijn lijf heeft dan het hele kabinet Kok en soortgelijke fietsenmakers, die dit landje bezingen in vol Neerlands zo van: "Ja jaai!,Waarom jaai?, wat Iiiiik?, Naaaaai, U!". Heeft niets met m'n nieuwe cd te maken, maar moest ik wel effe kwijt!
Emoties, zoveel emoties!

Neem nou meneer Marco Prostato. Tijdens een optreden in Den Helder hoorde ik, dat hij de avond voor mij had opgetreden en na afloop van dat kopsnert zo had gehuild. Het was allemaal zo mooi. Degene, die dat vertelde, vond het zo onroerend, dat de man zo zijn emoties toonde. Ik probeerde het nog met: "Zoooo slecht was 't toch niet?" Nah ja, laat maar.
Ik bedoel, ik heb ook menig stadion in mijn leven gezien (en niet alleen in Holland, maar goed, ik zing niet) maar dat relativeer je toch als de volgende avond James Last of nog onbegrijpelijker het 'Dronkenzakken koor van Slarottiemof' er staat te brullen. En dan weer onder het motto: Als `t kent skommeleeeeh, kent 't ook wippeeeeeh!". Ook dan zit `t er bomvol.

Daarna vertelde een ander (`t lijkt wel of ze het ruiken) dattie de avond daarvoor -diezelfde man van daarnet, ons huilebalkje- zo in vervoering was geraakt van dat volle stadionnnetje, dat `ie tijdens de toegift op de vleugel was gesprongen, maar er net zo snel weer afflikkerde. Kijk, da's pas huilen, dat had ik ook wel willen zien!

Ach, maar dan de dag erna, op de Edammer muziekdag, speelde mijn dochter Anne van negen, haar eerste optreden voor de muziekschool van Rob Mosterd; ouderwetse rock & roll The Girl can`t help it van Little Richard. Op zo'n moment krijg ik het een beetje te kwaad. Zo hebben we allemaal onze emotionele momenten. Toch?
Voor de opnames van de nieuwe cd heb ik mijn ouwe Martin D38 - of was t een 28? Ik heb hem pas dertig jaar - uit de kast gehaald. Door m'n Gtar goeroe, Marcus van Engelen (Waterland gitaren, sinds kort in Monnickendam), heb ik een Mic Mac element van Seymour Duncan op deze gitaar laten zetten.

Ik ben nog steeds kapot van mijn Lowden. Maar die ouwe Martin heeft iets anders, namelijk een hele mooie ronde zachte toon, die ik nooit meer ergens anders heb gehoord.
Dat komt, omdat Martin in het verleden nog wel eens oude inboedels opkocht van saloons en bars, gebouwd in de 19e eeuw. De barkrukken en tafels waren nog gemaakt van uitgewerkte, doorzopen en doorgerookte houtsoorten zoals mooi gestreepte palissander en mahonie.

Die voorraad raakte dus op, zodat de gitaren in deze tijd niet ruiken aan de warmte en toon die gitaren van toen hadden. Doodgewoon omdat dat soort hout of terecht beschermd wordt of niet meer bestaat. De Martin gaat mee op toer door Engeland, dus dat wordt genotteren.
Einde oefening

Later meer.
Jan Akkerman
 

Vorige Akkerpunctuur