Jan's monthly columns called Akkerpunctures as published in
the Dutch guitar magazine 'Gitaar plus'. (Only in Dutch).

Akkerfrituur, de zin van de onzin.

De Vintage-beurs in Veenendaal was zeer fraai, warm en mooi om te bezoeken. Geen ouwe afgebrande Hendrix Stratjes, maar wel de meest uiteenlopende types, waaronder een Engelsman, die mij in zijn jeugd als de ‘God uit Nederland’ zag. Hij was met z’n ouders in Duitsland rond het angstvallige jaar `86 of zo -op de Reeperbahn in Mofrika- om zijn idool in levende lijve te aanschouwen. Daarvoor kon je dan in één van de toen leuke uitgaansgelegenheden, waaronder Die Bierhalle net achter de Reeperbahn gelegen, je lol wel op. Dus tieten genoeg, om `t zo maar `s te zeggen.
Maar goed, hij wilde een handtekening. Het tijdstip was lang na het optreden, en hij trof me, zwaar geïntoxiceerd samen met nog een paar andere mensen op weg van de ene Bierkliniek naar de andere, met in mijn kielzog, Babik Rheinhardt, Django’s zoon. In die tijd kwam ik vaak in een bar, ‘Gamasche’ geheten. Wolkli Rosenberg was daar de inhaber van het etablissement. Deze meneer, ik dus, werd er als een koning met een kapitale K behandeld. Maar dat betekende ook, dat de koning meer dronk en at dan de rest van de wereld. Dus kwam ik er meestal als een KONING vandaan -als je begrijpt, wat ik bedoel-. Zo op weg naar de volgende sessie, die dan tot het daglicht de volgende morgen duurde.

Maar ja, dan loop je zo’n Engelse jongen tegen het lijf. Zijn wereld stortte in, vertelde hij me, want ik wou `m geeneens een handtekening geven. Is ook onvergeeflijk, maar goed, soms maakt het lot je toeschouwer van shit, waar je toch niks aan doen kunt. De vintagebeurs in Veenendaal bleek een goed plek om dit recht te zetten.
Nog na afloop naar Rijswijk gereden, om te luisteren naar Dorada Smit (GEEN FAMILIE). Absoluut een topper, prachtig, als je van gitaarspelen houdt. Met van die muziek, wat ik nooit onder stoelen of banken heb gestoken, en nu dus ook niet.
De uitnodiging ontvangen om naar het Django Festival in Samois te gaan, wat ik zo ongeveer al de laatste dertig jaar probeer, maar er gebeurt altijd iets mafs. Daar komt bij, dat ik mijn familie niet graag alleen laat, en om nou alleen maar het graf van Django te bezoeken. En dan moet je nog bedenken, dat ik geen fan van kerkhoven ben, maar het trekt me toch, …waarom?

Luister maar naar wat ik speel, in de R&R of Blues dan.
Ik ben een keer met mijn Marian op zoek gegaan naar Django`s begraafplaats. Op een zonnige klote dag naar Samois gereden, omdat ik wist dat Django uit St Etienne in België kwam, en verdomd op een gegeven moment lag daar Samois. Dit kwam natuurlijk omdat ik voor de eerste keer op een kaart had gekeken, want ik zie niet zo goed, ook als ik kijk.
Met kleine Anne (dochtertje) op mijn arm, alle kerkhoven in Samois en omgeving afgestruind maar geen moer te vinden natuurlijk. Tot ik aan een klein riviertje kwam, die ik uit de film Django`s Legacy meende te herkennen. En?...nog niks! Toen kwam ik op het lumineuze idee om een kano te huren om rond dat klotedorp te varen, want ergens moest toch die plek zijn,...nog niks. Tot afgelopen zondag of zo, toen iemand me vertelde dat Samois in Frankrijk ligt, waar Django dus ook ligt.
Nou bedankt hoor,

Jan Akkerman

Vorige Akkerpunctuur