Op woensdagavond 16 februari vond in theater ‘t Spant te Bussum het jaarlijkse Harpengala plaats.
Tijdens dit gala worden de gouden en zilveren harpen en exportprijs van stichting Conamus uitgereikt. Dit jaar kreeg Jan Akkerman een “Gouden Harp” voor zijn hele oeuvre. Alle winnaars traden op met begeleiding van het Metropole Orkest o.l.v. dirigent Dick Bakker.

Als eerste werden de winnaars van de zilveren harpen, daarna die van de exportprijs en ten slotte die van de gouden harpen in het zonnetje gezet. Jan was als laatste aan de beurt.
Voor elke winnaar was er iemand die een gedeelte uit het juryrapport voorlas en de onderscheiding opspelde/uitreikte.
Bij Jan was dit Hans Marx.

Na Jan’s dankwoord, waarin hij zijn fans liet delen in zijn onderscheiding, was het zijn beurt om met het Metropole Orkest op te treden. Zijn bandleden bassist Wilbrand Meischke, drummer Marijn van den Berg en toetsenist Coen Molenaar maakten voor deze gelegenheid deel uit van het orkest. De arrangementen waren gemaakt door Tom Salisbury (producer van Jan's cd Focus in Time).
Ze speelden een medley van nummers uit Jan’s oeuvre: Russian spy and I (van zijn band de Hunters), Streetwalker, Piétons, Tranquillizer, Urbanstring en tot slot Jan's wereldhit met de groep Focus: Hocus Pocus.
Vooral bij het laatste nummer ging de zaal volledig uit z’n dak en zat lekker meer te rocken.
Al met al een uniek optreden!

Verslag en foto's Irene Heinicke

Goud en zilver: Jan en Ali B (Foto Marian Akkerman)

Juryrapport Gouden Harp 2004
Jan Akkerman
Zo’n dertig jaar geleden kon het immer kritische Engelse publiek kiezen uit grootheden als Eric Clapton, Jimmy Page of Jeff Beck. Toch riepen ze in de jaren zeventig Jan Akkerman uit tot ‘beste gitarist van de wereld.’ Het supertalent was op dat moment diezelfde wereld aan het veroveren met zijn band Focus, waarmee hij letterlijk van hier tot Tokio op het podium stond. Voortgedreven door de nimmer aflatende drang om nieuwe muzikale grenzen te verkennen, zegde Akkerman Focus alras vaarwel. Hij maakte immers – en maakt nog steeds – een voortdurende muzikale ontwikkeling door, waardoor hij nooit lang op een plek stil kon blijven staan. De jury durft daarom te stellen, dat ’s werelds beste van toen niet in de schaduw kan staan van de virtuoos van nu.

Jan Akkerman wordt op 24 december 1946 in Amsterdam geboren. Als peuter grijpt hij al naar de gitaar van zijn vader, terwijl zijn moeder hem op accordeonles stuurt. Jan leert ook nog toetsen en saxofoon spelen, maar zijn vingers blijven hunkeren naar de snaren. Jans eerste serieuze band is Johnny & His Cellar Rockers, die al in 1961 hun eerste plaat opnemen. Met The Hunters scoort Jan in 1965 de Top 3 hit Mr. Tambourine Man, een jaar later volgt Russian Spy And I. Jan kan dus dit jaar al zijn veertigjarig jubileum als hitartiest vieren. In 1968 slaat hij z’n vleugels uit met zijn solo-album Talent For Sale en intussen speelt hij ook mee op platen van o.a. The Cats, Unit Gloria, The Buffoons en The Blue Diamonds.

In 1969 richten Jan, zanger Kaz Lux, bassist André Reijnen en drummer Pierre van der Linden de rockgroep Brainbox op. De band scoort hits met baanbrekende nummers als Down Man en Dark Rose, maar wederom laat de gitarist zich niet lang binden. Al aan het eind van dat jaar stapt hij op. Zijn volgende project wordt Focus, met o.a. zanger, toetsenman en fluitspeler Thijs van Leer. Focus heeft een unieke sound: progressieve rock vol invloeden uit de klassieke muziek, waarin het briljante gitaarspel van Jan Akkerman een hoofdrol speelt. De groep maakt baanbrekende albums als Moving Waves en Focus III, en hits als Hocus Pocus en Sylvia belanden ook in Engeland en Amerika hoog in de charts. De jury onderkent dat Jan zodoende niet alleen een enorme stempel op de Nederlandse popmuziek gedrukt heeft; zijn spel is ook wereldwijd van grote invloed op een hele generatie rockgitaristen.

Terwijl Focus internationaal furore viert, maakt Akkerman een aantal prachtige solo-albums als Profile en Tabernakel waarop hij ook virtuoos luit speelt. Na zes jaar en even zovele albums bij Focus, gaat Jan weer samenwerken met Kaz Lux, waarmee hij het album Eli opneemt. De plaat wordt een enorm succes. Vanaf dan zijn er geen grenzen meer voor Jan Akkerman. Hij werkt met groot orkest (Jan Akkerman, 1974; Jan Akkerman & Claus Ogerman, 1981), maakt een klassieke plaat (Aranjuez, 1978), draait z’n hand niet om voor dance met Arabische invloeden (Oil In The Family, 1981), speelt funk (3, 1979), gaat op herhaling met Kaz Lux (Transparental, 1980) en Thijs van Leer (Focus, 1985) en gaat in de slag met computers en synthesizers (The Noise Of Art, 1990). Jan flirt met blues (Blues Hearts, 1994) en maakt een geweldig goed ontvangen album met Jeroen Rietbergen en Ronald Molendijk van dance-act Souvation (CU, 2003). Hij toert internationaal met een aantal bekende gitaristen in Night Of The Guitar, treedt op met Julia Lo’ko en Adje van den Berg, maar slaat ook zomaar een uitnodiging om met Sting op tournee te gaan af. Ook buiten de muziek om staat hij af en toe in het middelpunt van de belangstelling. Als hij op 15 februari 1974 tijdens zijn optreden op het Grand Gala du Disque al na enkele seconden boos het podium afloopt, spreekt half Nederland er de volgende dag schande van. Maar datzelfde Nederland schrikt enorm en leeft geweldig met Jan mee, als hij in augustus 1992 zwaar gewond raakt bij een auto-ongeluk.

Jan Akkermans techniek is onovertroffen, hij is een briljant componist die met zijn vingers boeiende verhalen vertelt, en hij doet bovendien dat in een geheel eigen stijl die niet in vakjes als rock, klassiek, jazz of avantgarde past – Jans spel omvat ál deze invloeden. Als zodanig weet hij met de emotie van blues telkens weer een crossover te maken naar andere muziekgenres, en daar iedere keer hoogstaande resultaten mee te halen. De jury stelt daarom dan Jan Akkerman een van de beste en meest invloedrijke gitaristen ter wereld is: altijd vernieuwend, gewaagd en inventief spelend en met en onovertroffen rijk, gevarieerd en kwalitatief hoogstaand oeuvre. Jan is een veteraan die al een rijke carrière achter zich heeft, maar waar we nog heel bijzondere muziek van kunnen verwachten.

English translation