De kracht van een droom

 


Akkerwebbers (nutters)!

Vlak na mijn aftreden op onze luchthaven (Schiphol), onder het motto Houdt uw Schiphol schoon, kreeg ik een verzoek van stichting De Opkikker die veel doet op het gebied van verzoeken van terminaal zieke kinderen of zoiets.

Je begrijpt wel dat, na dat fantastische avontuur op onze nationale luchthaven, ik daar niet zo'n trek in had. (Met die eikels van De Telegraaf op mijn hielen).

Maar het betrof hier een verzoek van een jongen die Wander heette. Zijn wens was om een cd met moi? (J.A. te V.) te maken en hoe dat dan zou moeten, etc.

De mensen van De Opkikker zijn toen aan het bellen geslagen en vonden een studio in Oosterhout, de plaats waar m'n compadre Kaz Lux woont.

Ik erheen en ook naar Kaz residentie (ik heb geen navigatiesysteem in de auto.)

Kaz rolde zowat van z'n stoel dat ie me zag, omdat hij bij het laatste optreden, terwijl ik stond te spelen, had zitten lullen tegen mijn vrouw Marian, dat ik zo'n beest was geweest op tournee en alles deed wat God verboden had.

Dus hoe erger kon het worden, nietwaar!

Maar goed, ik ben ook een beest geweest, dus vergeven en vergeten!

Ik kwam alleen maar even de weg vragen, eigenlijk!

Dus Kaz reed me even vooruit naar die hut, studio 'De Wisselaar'.

Twee ontzettend aardige mensen die hun studio gratis ter beschikking stelden voor dit gebeuren (koffie, thee, limo, alles!)

Dat is ook Nederland!!!

Dus opa, oma, familie, etc., waren allemaal aanwezig bij de opname.

Gewoon lieve mensen, met maar één gedachte, hoe wordt dit?

We hebben een uurtje of driekwart Wander's composities ('Moments', The power is en Ann) zitten spelen.

Medecomponisten waren Luuk en Marinke Paulissen.


V.l.n.r.: Jan, Luuk, Wander en Marinke


Dus wij zo aan de gang, ik moet zeggen dat het nog niet eens meeviel, want er zitten vanaf mijn kant nogal wat culturele houdgrepen tussen.

Maar het eindresultaat telt en dat liegt er niet om!

De kleine man van 15 jaar had het allemaal goed voorbereid (tekst en muziek), en op zijn minst gezegd niet geheel onmuzikaal. Dat is toch schitterend!



Hij kwam de cd brengen op een concert in Naaldwijk met het Rosenberg Trio. Ik zag hem zitten tijdens het spelen en heb even gezwaaid. Na afloop ook even gepraat met zijn vader en moeder. Ik kreeg de indruk dat hij moet hebben gedacht dat ik het na die opname wel goed vond en er niets meer om gaf of zo!

Niets is minder waar, ik ben bezig met mijn eigen dingen en als zo'n ei is gelegd, hoor ik het toch wel via een achterdeur, zogezegd.

Ik bedoel: 'un oeuf est un oeuf' (een ei is een ei).


Ik vroeg Wander of hij het leuk vond om zijn muziek op het Internet te zetten.

Ja, dat vond hij wel wat, maar dan alleen het eerste stukje, want hij had nog geen toestemming gevraagd aan de anderen om er eventueel een gezamenlijk stuk op te zetten (over beschaving gesproken.)



Nu staat hier dus een mp3 file op die Moments heet en gezongen wordt door Wander, Luuk en Marinke.

Deze mp3 kun je hier downloaden

MP3 Componist/composer Tijd/time Grootte/size
Moments
W. Gubler
4:21 min.
4.092 kb.


Je kunt hem gewoon downloaden en luisteren naar wat deze jongen voor elkaar krijgt, handicap of niet. (Wander zit in een rolstoel, maar gitaarspelen doet ie gewoon alsof er niets aan de hand is. Hij gaat dan op een stoel zitten, voor 3 of 4 uur, zonder ophouden).

Ik bedoel maar zo, de kracht van een droom is toch niet te onderschatten!

Dus dit is voor Wander Gubler, z'n ouders, familie en vrienden.

Bedankt en sterkte.

Jan Akkerman
Gitarist te V.

 

Medio 2004 ontving ik dit bericht van Wanders ouders:

Lang niets van elkaar gehoord. Hoe is het met jullie alles oké?
Ik heb wel door dat je veel onderweg bent. Ik mail je eigenlijk om je een super verhaal te laten horen.
Ik vind namelijk dat ook jullie dit moeten weten.

Na veel overleg en denkwerk is Wander in maart geopereerd aan zijn benen. Het probleem was, dat hij eigenlijk op het punt stond het beetje lopen, dat hij nog kon, te verliezen.
De operatie zou het misschien kunnen stabiliseren, maar het zou ook nog slechter kunnen worden.

Wander is 22 maart geopereerd en zou zes weken helemaal in het gips zitten en de revalidatietijd zou 8 maanden bedragen.
Maar Wander zou Wander niet zijn, als hij er niet anders over dacht en is er de volle 200% voor gegaan.
Na 2 weken liep hij al buiten met 2 gipsen benen en na 3 weken was hij al uit het gips.

En na veel samen thuis oefenen en 2 keer per week naar de fysio, deed Wander ze in mei al versteld staan in het ziekenhuis. Dit hadden ze nog nooit meegemaakt!
Maar Wander had ook één grote wens en dat was een afspraak met zichzelf. Hij wilde weer naar de zee kunnen lopen. En ook al zei het ziekenhuis dat dat onmogelijk was, het is hem gelukt.

Jan, je weet niet wat je meemaakt, maar Wander loopt weer! De rolstoel staat in de schuur en komt er niet meer uit.
In huis kan hij alles zelf drinken halen zelf broodsmeren alles zelfdoen. Er is een wereld voor hem geopend die ik je niet kan beschrijven.
Zelfs de traplift is het huis uit, want Wander loopt gewoon weer trappen.
Hij is zelfs in augustus voor het eerst alleen met zijn neef naar Londen geweest.
Het is zo gaaf om te zien, hij is nu in één keer bijna net zo groot als ik en wat we niet gewend zijn, is dat hij dus in de weg kan STAAN.

Ik wilde je dit goede nieuws zo graag vertellen.
Vorig jaar na zijn HAVO-diploma heeft hij het hele jaar thuisgezeten en gewacht op de operatie.
Nu is hij weer met frisse moet begonnen aan zijn VWO-opleiding.
Het gaat dus allemaal erg goed.
Zijn gitaar is nog steeds het middelpunt in zijn leven en hij heeft het nog vaak over die dag samen met jou.

Ik wil je eigenlijk daar nog steeds voor bedanken, want het blijft iets waar hij nog steeds van geniet.

Groetjes aan iedereen daar van ons

Inky Wander en Hilbrand Gubler

Translation